Zimowe cięcie drzew owocowych to jeden z najważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych w sadzie i przydomowym ogrodzie. Wykonywane w okresie spoczynku roślin – najczęściej od stycznia do marca, w dni bezmroźne – pozwala regulować wzrost drzew, poprawia ich zdrowotność oraz wpływa na jakość i wielkość plonów. Aby jednak cięcie było skuteczne i bezpieczne dla roślin, warto znać podstawowe techniki. Do najczęściej stosowanych należą: cięcie na obrączkę, cięcie na czop oraz cięcie na oczko.
1. Cięcie na obrączkę. To podstawowa technika stosowana przy usuwaniu całych gałęzi lub konarów – zarówno cienkich, jak i grubych. Cięcie wykonuje się tuż przy nasadzie gałęzi, ale nie przy samym pniu. Kluczowe jest pozostawienie tzw. obrączki – charakterystycznego pierścieniowatego zgrubienia u nasady gałęzi. To właśnie w tej strefie znajdują się tkanki odpowiedzialne za szybkie zabliźnianie rany. Najlepiej ciąć w miejscu, gdzie kończy się naturalne zgrubienie. Nie wolno ciąć zbyt blisko pnia (uszkadzając pień), ani też zostawiać długiego kikuta. Prawidłowo wykonane cięcie tworzy najmniejszą możliwą ranę, przyspiesza jej zabliźnianie, ogranicza ryzyko infekcji w końcu zmniejsza ryzyko przemarzania i przesuszenia drewna.
W przypadku cięcia na obrączkę grubych konarów warto zastosować cięcie w 3 krokach. Dzięki temu unikniemy oderwania kory i powstania dużej, poszarpanej rany:
- Pierwsze nacięcie od spodu (5–10 cm od pnia) na głębokość kilku centymetrów.
- Drugie cięcie od góry – dalej od pnia – całkowicie odcinające konar.
- Trzecie cięcie – usunięcie pozostałego fragmentu zgodnie z zasadą cięcia na obrączkę.
Technika cięcia na obrączkę polecana jest szczególnie do jabłoni i grusz. Przy drzewach pestkowych należy uważać, by nie pozostawiać zbyt długich kikutów, które wolno się goją i mogą murszeć.
2. Cięcie na czop. Technika szczególnie przydatna w przypadku drzew pestkowych oraz przy odmładzaniu starszych drzew. Gałąź skraca się, pozostawiając fragment długości 5–15 cm a w przypadku wiśni i czereśni nawet do 30 cm. Na pozostawionym czopie znajdują się tzw. pąki śpiące, z których wyrosną nowe młode pędy. Cięcie wykonuje się pod kątem około 45 stopni – tak, aby pozostawiony fragment był dłuższy od dołu. Taki kształt sprzyja bardziej poziomemu wzrostowi nowych pędów. Dlaczego to ważne? Na pędach rosnących bardziej poziomo zawiązuje się więcej pąków kwiatowych, co w przyszłości może przełożyć się na lepsze owocowanie. Cięcie na czop stosujemy wtedy, gdy:
- Chcemy odmłodzić drzewo,
- Chcemy pobudzić wyrastanie nowego konaru w określonym miejscu,
- Usuwamy starą, mało produktywną część korony.
3. Cięcie na oczko. To technika stosowana przy skracaniu młodych, jednorocznych pędów. Celem takiego cięcia jest pobudzenie rozkrzewiania i nadanie odpowiedniego kierunku wzrostu. Jak wykonać prawidłowo cięcie na oczko?
- Cięcie wykonujemy 0,5–1 cm nad pąkiem.
- Wybieramy pąk skierowany na zewnątrz korony.
- Tniemy pod lekkim skosem – skierowanym od pąka w dół. Dlaczego kierunek skosu jest istotny? Jeśli będzie odwrotny, woda będzie spływać bezpośrednio na pąk, zwiększając ryzyko jego uszkodzenia.
Nieprawidłowe wykonanie może skutkować zaschnięciem pąka (jeśli cięcie jest zbyt blisko pąka), lub krzywym wzrostem pędu (cięcie zbyt daleko). Technika ta sprawdza się szczególnie przy formowaniu młodych drzew oraz przy przycinaniu jednorocznych pędów jabłoni, grusz oraz brzoskwiń.
Umiejętne stosowanie technik cięcia: na obrączkę, na czop i na oczko pozwala nie tylko utrzymać drzewa w dobrej kondycji, ale także realnie wpłynąć na ich plonowanie w kolejnych sezonach.
Komentarze
Prześlij komentarz